ΑναζήτησηΕπικοινωνίαTwitterFacebook

Λευκόβρυση Κοζάνης

print
email

Η Ιστορία της Λευκόβρυσης μέσα από τις αναμνήσεις

Αγία Μαρίνα - Λευκόβρυση Κοζάνης
Οι εκκλησίες του χωριού

Ευλαβείς και ευσεβείς, με ριζωμένη στην ψυχή τους την αγάπη για τον Θεό και την πίστη των Πατέρων, δεν λησμόνησαν τον καθήκον προς την θρησκεία.

Από τις πρώτες μέρες της εγκαταστάσεως τους στο χωριό, όρισαν και τον χώρο της λατρείας τους. Μετέτρεψαν με προσωπική εργασία μια ημιτελή κατοικία σε ναό τον οποίο διακόσμησαν με λίγες παλιές εικόνες  και στις 15 Αυγούστου, εορτή της κοιμήσεως της Θεοτόκου με θρησκευτική ευλάβεια και κατάνυξη, προσευχήθηκαν στην πρώτη θεία λειτουργία, η οποία τελέσθηκε από τον αείμνηστο ιερέα Πολυχρονίου Παπαδόπουλου (1923~1927).


Αργότερα όταν έγινε αισθητή η ανάγκη να βρεθεί διαφορετικός χώρος κοινής προσευχής και λατρείας, αντικαταστάθηκε ο πρώτος αυτός αυτοσχέδιος ναός με το μουσουλμανικό τέμενος αφού διαρρυθμίστηκε και διακοσμήθηκε  ευπρεπώς. Ο λόγος που επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος χώρος, όπως διατυπώθηκε και προηγουμένως, είναι ότι εκεί προ υπήρχε παλαιότερα εκκλησία του Αγίου Νικολάου, και αποφασίσθηκε κατόπιν κοινής συμφωνίας της Ιεράς Μητροπόλεως και των κατοίκων να τιμάται και ο νέος ναός με το όνομα του Αγίου Νικολάου.

Σήμερα στο χώρο αυτό υπάρχει, ο εξαιρετικού κάλλους βυζαντινού ρυθμού ναός του Αγίου Νικολάου.


Δυτικά του χωριού και σε απόσταση 500 περίπου μέτρων στην πλαγιά λόφου και μέσα σε πυκνό δάσος πεύκων, είναι κτισμένο το εξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας. Ιδρύθηκε  από τους κατοίκους του χωριού το 1929, όπως αναφέρθηκε  και προηγουμένως, από διασωθέντα λείψανα παλιού εξωκκλησιού. Το ιερό του προσκύνημα, το οποίο προκαλεί στις ψυχές των χριστιανών απέραντο σεβασμό και ανέκφραστη κατάνυξη, εορτάζει κάθε έτος την 17η Ιουλίου και πολλοί προσκυνητές συρρέουν εις τη μνήμη του από την πόλη της Κοζάνης και των περιχώρων.

Νότια του χωριού, στα νεκροταφεία, ιδρύθηκε το εξωκκλήσι των Αγίων Ιωακείμ και Άννης.
 

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος

Οι πρόσφυγες όσο και να ονειρεύονται την επιστροφή στο τόπο τους, πάντα προσπαθούν να ρίξουν ρίζα στην νέα τους πατρίδα, κτίζουν ένα σπίτι, δημιουργούν μια μικρή επιχείρηση, συχνά ιδρύουν και πολιτιστικά σωματεία. Όπως τον Εκπολιτιστικό Λαογραφικό Σύλλογο Λευκόβρυσης «Αναγέννηση» που γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1982, για να μετονομαστεί σε Ιστορικό Λαογραφικό Σύλλογο Λευκόβρυσης «Διγενής Ακρίτας».

Οι σκοποί του Συλλόγου είναι καταρχήν ιστορικοί. Προσπαθεί να εκπροσωπήσει την συνέχεια από τις “χαμένες πατρίδες”, όχι μόνο για την τοπική κοινωνία της Λευκόβρυσης, αλλά και του Ελληνισμού γενικότερα, αφού υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη και συμμετέχει ενεργά στη Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.


Ο πολιτιστικός σύλλογος δραστηριοποίηται δυναμικά, δημιουργώντας χορευτικά τμήματα Ποντιακά αλλά και δημοτικά, αναβίωσε το  πανηγύρι προς τιμή της Αγίας Μαρίνας και κατάφερε να οργανωθεί με υλικοτεχνικό υλικό. Ως δωρητής ανέλαβε τα έξοδα εξοπλισμού του Δημοτικού Σχολείου καθώς και της Εκκλησίας του χωριού. Στο σημερινό χώρο των εκδηλώσεων, βόρεια του χωριού στην περιοχή Πευκάκια, διαμόρφωσε με δενδροφύτευση του περιβάλλοντα χώρο και με την συνεισφορά δωρητών οργανώνει κάθε χρόνο την εστία των καλοκαιρινών εκδηλώσεων του Συλλόγου. Με τα παιδιά του χωριού πραγματοποιεί εκθέσεις ζωγραφικής, βιβλίου, θεατρικές παραστάσεις. Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έχει γίνει καταγραφή των μουσειακών εκθεμάτων του συλλόγου.

Παρόλα αυτά η διαδρομή του Συλλόγου είναι ακόμα νωπή και θα αποτιμηθεί στο μέλλον.  Το σίγουρο είναι ότι τα  μέλη του συλλόγου, τα Δ.Σ. και χωριανοί έδωσαν περίσσευμα ψυχής στον Σύλλογο που είναι ο συνεχιστής της παράδοσης, της δημιουργίας και εκφραστής της τοπικής μας κοινωνίας.

Όμως δεν θα πρέπει να λησμονούμε τον Μακρίδη Κωνσταντίνο, ο οποίος έως το τέλος της ζωής του 27 Αυγούστου 1999, υπήρξε συνοδοιπόρος από την ίδρυση του Συλλόγου και μάλιστα πάντα αφιλοκερδώς. Ο “Ξηλούρης” όπως τον φώναζαν  χαϊδευτικά, γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1927, αυτοδίδακτος λυράρης δεν απουσίαζε από τα μουχαπέτια, αφού η λύρα ήταν από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής του. Πολλοί νεαροί πήραν τα πρώτα μαθήματα της Ποντιακής λύρας, από αυτόν. Στις γιορτές των Χριστουγέννων παρά τα προβλήματα της υγείας του, άφηνε πίσω την οικογένεια του, για να ακολουθήσει τα παιδιά του Συλλόγου στα κάλαντα, με την φράση «Φεύω γιατί τα παιδία κ’ έχνε κεμεντζετσί».

Οι κατά καιρούς διατελέσαντες πρόεδροι του Συλλόγου είναι οι: Χατζηθεοδωρίδης Θεόδωρος, Μειχανετσίδης Βασίλειος, Βογιατζής Πρόδρομος, Τσανίδης Ιωάννης.
 

Επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα της Λευκόβρυσης

Μάθε Ποντιακά

Οράζω ή Οριάζω - Προσέχω / Παρακολουθώ

https://www.lelevose.gr/inner.php/ajax
Παρακαλώ περιμένετε...

Super Gastronom - Μεγάλη ποικιλία σε Ρώσικα προϊόντα

Αλουμινοκατασκευές - Κουφώματα Αλουμινίου στη Θεσσαλονίκη

Life-Events.gr

Ακουστικά βαρηκοϊας και βοηθήματα

Επισκέπτες Online

Έχουμε online 84 επισκέπτες και 0 μέλη.