ΑναζήτησηΕπικοινωνίαTwitterFacebook
Είστε εδώ Αρχική Άρθρα Ποντιακή Γενοκτονία Η σφαγή των νηπίων της Σάντας

Η σφαγή των νηπίων της Σάντας

print
email

Τραγική στιγμή της Γενοκτονίας

Σφαγή νηπίων της Σάντας
- Η σφαγή των νηπίων της Σάντας. Μια από τις πιο τραγικές, ίσως, στιγμές της Γενοκτονίας που έζησαν οι Πόντιοι.

Πολλοί Σανταίοι, περίπου 300 άτομα, φίλοι - συγγενείς καθώς και οι οικογένειες των ανταρτών, για ν' αποφύγουν τον εκτοπισμό ανέβηκαν στο βουνό, κλείστηκαν στην σπηλιά της Μάγαρας, απ' όπου με τη βοήθεια των ανταρτών θα κατέβαιναν στην Τραπεζούντα. Ανάμεσα στο πλήθος υπήρχαν αρκετά βρέφη και μικρά παιδιά...


 

 

Οι αντάρτες βλέποντας ότι βρίσκονται σε δύσκολη θέση, γιατί οι Τούρκοι ήταν πολλοί ενώ αυτοί λίγοι, αποφάσισαν να φυγαδεύσουν τα γυναικόπαιδα προς το πυκνό δάσος κι απο εκεί θα τα οδηγούσαν αργότερα στην Τραπεζούντα. Στο σχέδιο τους αυτό ήταν εμπόδιο τα μικρά παιδιά και τα βρέφη. Φοβήθηκαν μήπως με το κλάμα τους, κατά την έξοδο από την σπηλιά, θα προδίδονταν το σχέδιο τους.

Και τότε συνέβηκε το πιο τραγικό, συνταρακτικό και δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω γεγονός, στην ιστορία της Σάντας...

Αποφάσισαν και έσφαξαν επτά βρέφη και τα άφησαν στην άκρη του δρόμου!

Επτά αγγελούδια, φύλακες των Τριακοσίων!
Καημένες μάνες! - Τραγικές γυναίκες!

Την άλλη μέρα οι Τούρκοι, όταν τα είδαν, κατάλαβαν ότι οι Σανταίοι ήταν αποφασισμένοι για όλα, γι αυτό και δεν τους κυνήγησαν.

 

Δεν εξετάζω το πώς και το γιατί. Δεν μπορώ και δεν θέλω να εμβαθύνω για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε. Αυτό το αφήνω στους ιστορικούς και στους ψυχολόγους στρατιωτικούς. Ξέρω πως ο πόλεμος είναι σκληρός και δημιουργεί μια άλλη, διαφορετική ψυχολογία. Όμως μου κάνει εντύπωση πως οι καθ' όλα άξιοι ιστορικοί μας, που και σεβασμό και ευγνωμοσύνη τους οφείλουμε, δεν εξερεύνησαν και δεν ασχολήθηκαν μ' ένα τέτοιο γεγονός...

Το τραγικότερο γεγονός της ιστορίας της Σάντας...

Σπατάλησαν τόσο χρόνο για να ερευνήσουν πόσοι Τούρκοι και πόσοι Ελληνες σκοτώθηκαν στην άλφα και στην βήτα μάχη και δεν άξιζε ν'ασχοληθουν με το γεγονός αυτό; Όταν έγραψαν την ιστορία της Σάντας, ζούσαν ακόμη οι μάνες και οι θειες των παιδιών. Γιατί δεν τις ρώτησαν; Ας μην έκριναν. Ας κατέγραφαν μόνο μαρτυρίες. Ήταν παράλειψη.

Ο Μιλτιάδης Νυμφοπουλος γράφει ότι οι μάνες μέσα σ'ένα παραλήρημα έδωσαν τα παιδιά με τη θέληση τους. Δεν αναφέρει όμως το μαρτύριο καμίας μάνας. Ο Στάθης Αθανασιάδης (Γερο-Στάθης) το αναφέρει απλά και αντιπαρέρχεται σιωπηλά.


Εγω θ' ασχοληθω με τα συναισθήματα, τον πόνο και τη βασανιστικη σιωπή εκείνων των γυναικών. Τις ρώτησαν για το πόσο πόνεσαν, πόσο μάτωσαν; Τις ρώτησαν για τον σπαραγμό της καρδιάς τους; Πως ένιωσαν άραγε αργότερα, όταν η μπόρα πέρασε; Αν μετάνιωσαν; Αν καταράστηκαν, αν είχαν ήσυχη την συνείδηση τους, αν τα βράδια δεν έρχονταν τ' αγγελουδια τους στον ύπνο τους; Τις ρώτησε κανείς κάτω από ποιες συνθήκες δώσανε τα παιδιά τους; Δεν είναι ψυχολογική πίεση; Δεν είναι εκφοβισμός;

Σκληρός ο πόλεμος δεν λέω. Σκληρό, όμως πολύ σκληρό και τραγικό για τις μάνες, που φοβισμένες, ζαλισμένες, κυριολεκτικά χαμένες, έδωσαν τα παιδιά τους. Φοβήθηκαν την αμαρτία, μη πάρουν στο λαιμό τους και τους αλλους.

Πόσο σας σκέφτομαι... πόσο πονώ τον πόνο σας!

Καταλαβαίνω πως περάσατε τη ζωή σας ολόκληρη με μια ανοικτή πληγή στην καρδιά. Εμείς έστω και τώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σας θυμόμαστε, να σας ανάβουμε ένα κερί και να καθησυχάζουμε τις ψυχές σας, λέγοντας πως αυτά έχει ο πόλεμος.

 

Από την φουρνιά των παιδιών επέζησαν μερικά... Μια ήταν και η Όλγα τη Σωτήρ' τη Κώστη. Έζησε, γέρασε στη Νέα Σαντα του Κιλκις και πέθανε πριν μερικά χρόνια. Αυτήν, η μάνα της δεν θέλησε να την δώσει. Αντιστάθηκε...

«Αν τερώ πως κλαίει, με τα χέρα 'μ θα φουρκίζ' ατό»
(Αν δω ότι κλαίει, θα το πνίξω με τα χέρια μου)

Μετά από αυτήν την διαβεβαίωση την άφησαν. Εκτός από την Όλγα Σωτηροπουλου, γλίτωσαν την φοβερή εκεινη νύχτα και η Νάζη Ποταμοπούλου το γένος Τσακμακίδου. Αυτήν, η μάνα της Αγγέλη Τσακμακιδου, τόλμησε, την άρπαξε και μέσα στην βροχή και στο πυκνό σκοτάδι, χάθηκε στο παρθένο δάσος, απ' όπου περπατώντας έφτασε στην Παναγία Σουμελά.

Στον δρόμο συναντήθηκε με μια άλλη μητέρα, που κι αυτή τρομοκρατημένη μη χάσει το παιδί της, κοριτσάκι κι αυτό, χώθηκε νυχτιάτικα στο δασος, με κατεύθυνση το Μοναστήρι. Αυτή ήταν η Θάλεια Σιτμαλιδου, το γένος Πενταζή με τη μικρη Νάζη.

Και οι δύο παραπάνω περιπτώσεις αφορούσαν μανάδες που είχαν από ένα μόνο παιδί, γι' αυτό απετολμησαν τη φυγή μέσα στο δάσος.

 

Αυτά τα τραγικά, σπαρακτικά, θλιβερά γεγονότα έγιναν στα βουνά της Σάντας!

Από τους κακόμοιρους τους εξόριστους, όσοι επέζησαν, ύστερα απο τόσες κακουχίες, ήρθαν στην Ελλάδα, όπως και οι άλλοι Σανταίοι που είχαν μείνει στην Τραπεζούντα. Ήρθαν με την Συνθήκη της Λωζάνης, όλοι στην Μητροπολιτική Ελλάδα, «σό πλάν την Ρωμανία» στην αντίπερα Ελλάδα, όπως έλεγε ο μεγάλος Πόντιος ποιητής Ηλίας Τσιρκινιδης, στο ποίημα του «Ο Δήμον».

Εδώ τους περίμενε ένας άλλος Γολγοθάς, ένας σκληρός και ανελέητος αγώνας, ο αγώνας για επιβίωση...

Πόπη Τσακμακίδου - Κωτίδου


Ακούστε στο παρακάτω video, την συγκλονιστική αφήγηση, από τον Τάκη Βαμβακίδη

Κείμενο: Ελένη Νυμφοπούλου - Παυλίδου
Μουσική - Λύρα: Δημήτρης Πιπερίδης

Μάθε Ποντιακά

Εγρoίξα - Κατάλαβα

https://www.lelevose.gr/inner.php/ajax
Παρακαλώ περιμένετε...

Super Gastronom - Μεγάλη ποικιλία σε Ρώσικα προϊόντα

Αλουμινοκατασκευές - Κουφώματα Αλουμινίου στη Θεσσαλονίκη

Life-Events.gr

Ακουστικά βαρηκοϊας και βοηθήματα

Επισκέπτες Online

Έχουμε online 66 επισκέπτες και 0 μέλη.