Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από την ημέρα που ο Παναγιώτης Ποικιλίδης έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 49 ετών. Κι όμως, όσο κι αν περνά ο χρόνος, η μορφή του παραμένει ζωντανή στη μνήμη των ανθρώπων του, της Θεσσαλονίκης και του ελληνικού αθλητισμού.
Η ζωή του είχε αγώνες, τιμές, προσφορά και μια καθαρή, αληθινή αγάπη για όσα υπηρέτησε
Ο «Πόντιος γίγαντας»
Ο Παναγιώτης Ποικιλίδης δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος παλαιστής. Ήταν ένας άνθρωπος με παρουσία, δύναμη και ήθος. Υπήρξε από εκείνες τις προσωπικότητες που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια για να ξεχωρίσουν.
Η φυσική του δύναμη, το ύψος του, η επιβλητική του εικόνα, αλλά κυρίως ο χαρακτήρας του, τον έκαναν να μείνει στη συνείδηση πολλών ως ο «αγαθός γίγαντας». Ένας άνθρωπος που πάλεψε στα ταπί, πάλεψε για την Ελλάδα, πάλεψε για όσα πίστευε και έφυγε άδικα, αφήνοντας πίσω του ένα αποτύπωμα που δεν σβήνει.
Πόντιος στην καταγωγή, από την προσφυγομάνα Καλαμαριά, με τις ρίζες του να κρατάνε από το Κολχικό. Τους δύο αυτούς τόπους, τους λάτρευε ο Παναγιώτης.
Από την Καλαμαριά στα μεγάλα ταπί
Ο Παναγιώτης Ποικιλίδης γεννήθηκε στην Καλαμαριά το 1965. Από νωρίς βρέθηκε κοντά στην πάλη, ακολουθώντας τον δρόμο που του άνοιξε ο μεγαλύτερος αδελφός του, Γιώργος.
Από το 1981 μπήκε ουσιαστικά στον κόσμο των ταπί, ως αθλητής του ΒΑΟ, και γρήγορα φάνηκε πως είχε όλα τα στοιχεία για να διακριθεί: σωματικά προσόντα, δύναμη, αποφασιστικότητα και ένστικτο πρωταθλητή.
Με ύψος 1,88 μ., μακριά χέρια και εντυπωσιακή σωματική ισχύ, ο Ποικιλίδης δεν άφηνε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Η πάλη έμοιαζε να είναι ο φυσικός του χώρος.
Το 1983 κατέκτησε χρυσά μετάλλια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων, τόσο στην ελευθέρα όσο και στην ελληνορωμαϊκή πάλη, δείχνοντας από πολύ νωρίς το μέγεθος του ταλέντου του.
Η αθλητική πορεία με Ολυμπιακούς Αγώνες
Η αθλητική του πορεία συνδέθηκε με τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες: Λος Άντζελες 1984, Σεούλ 1988, Βαρκελώνη 1992 και Ατλάντα 1996.
Το 1984, στο Λος Άντζελες, έφτασε μια ανάσα από το μετάλλιο, κατακτώντας την τέταρτη θέση. Εκείνη η διοργάνωση έμεινε βαθιά χαραγμένη μέσα του, καθώς έχασε το ολυμπιακό μετάλλιο στις λεπτομέρειες, παρότι είχε καταφέρει να νικήσει τον αθλητή που τελικά ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Το 1992, στη Βαρκελώνη, κατέλαβε την όγδοη θέση στα βαρέα, ενώ το 1996, στην Ατλάντα, αναδείχθηκε πέμπτος Ολυμπιονίκης στα 130 κιλά.
Η παρουσία του στις κορυφαίες διοργανώσεις του πλανήτη επιβεβαίωσε τη θέση του ανάμεσα στους σημαντικούς Έλληνες αθλητές της πάλης.
Στη συλλογή του υπήρχαν ακόμη δύο μετάλλια από Μεσογειακούς Αγώνες: χάλκινο το 1987 και χρυσό το 1991. Παράλληλα, κατέκτησε δύο φορές την τέταρτη θέση σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, το 1991 και το 1993, ενώ το 1986 πήρε την έκτη θέση σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Κάθε διάκριση είχε πίσω της κόπο, επιμονή και μια αφοσίωση που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή
Ο ΠΑΟΚ ως κομμάτι της ψυχής του
Για τον Παναγιώτη Ποικιλίδη, ο ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια ομάδα. Ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά με τον σύλλογο, το έκανε με τρόπο απόλυτο. Δεν στάθηκε δίπλα στον ΠΑΟΚ επιφανειακά, ούτε μόνο ως φίλαθλος. Έβαλε χρόνο, ενέργεια, πρόσωπο και καρδιά.
Το 2000 συνέβαλε καθοριστικά στην επανίδρυση του τμήματος πάλης του ΠΑΟΚ, ενός τμήματος που είχε καταργηθεί από την περίοδο της Κατοχής.
Η κίνησή του αυτή δεν ήταν απλώς οργανωτική. Ήταν βαθιά συμβολική. Ένας άνθρωπος που τίμησε την πάλη σε διεθνές επίπεδο, επέστρεφε στο άθλημα μέσα από τον σύλλογο που αγαπούσε, δίνοντας ξανά ζωή σε ένα κομμάτι της ιστορίας του.
Από το 2007 βρέθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, παραμένοντας κοντά στην ομάδα μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η σχέση του με τον «Δικέφαλο» ήταν σχέση πίστης. Γι’ αυτό και η φράση «Παναγιώτη ζεις!» δεν ακούγεται σαν τυπικό σύνθημα μνήμης, αλλά σαν αυθόρμητη υπόσχεση πως η παρουσία του δεν θα χαθεί.
Ο άνθρωπος πίσω από τον αθλητή
Πέρα από τις διακρίσεις, τα μετάλλια και τις διοικητικές θέσεις, ο Παναγιώτης Ποικιλίδης είχε μια ανθρώπινη πλευρά που τον έκανε αγαπητό. Ασχολήθηκε με τα κοινά στην Καλαμαριά, υπηρετώντας ως αντιδήμαρχος το 1999 και το 2005.
Αγαπούσε το μπάσκετ, το ψάρεμα και τις απλές στιγμές, μακριά από τη λάμψη των μεγάλων διοργανώσεων.
Ήταν πατέρας τριών παιδιών, της Αναστασίας, της Πηνελόπης και του Αλέξανδρου.
23 Μαΐου 2014
Ο «Πόντιος γίγαντας» έφυγε πρόωρα, σε ηλικία 49 χρόνων, στις 23 Μαΐου 2014, έπειτα από μια σοβαρή επέμβαση στην καρδιά, αφήνοντας φτωχότερη την αθλητική Ελλάδα και την οικογένεια των Ποντίων.
Ο χαμός του ήρθε ξαφνικά και βύθισε στο πένθος την οικογένεια του, φίλους και γνωστούς ανά την Ελλάδα και τον απανταχού Ελληνισμό.
Δώδεκα χρόνια μετά, η απουσία του παραμένει αισθητή. Όχι μόνο επειδή υπήρξε ένας σπουδαίος αθλητής, αλλά επειδή ανήκει σε εκείνους που αφήνουν πίσω τους μνήμη ζωντανή. Η ζωή του είχε αγώνες, τιμές, προσφορά και μια καθαρή, αληθινή αγάπη για όσα υπηρέτησε.
Οι άνθρωποι δεν χάνονται πραγματικά. Μένουν «για πάντα στο μυαλό και την καρδιά» όσων τους έζησαν, τους αγάπησαν και συνεχίζουν να τους θυμούνται