Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, ο Γιώργος Πετρίδης, πρόεδρος της «Ποντιακής Νεολαίας ΗΠΑ & Καναδά», αναδεικνύει πώς η Ποντιακή ομογένεια διατηρεί ζωντανές τις ρίζες της, μέσα από τον πολιτισμό. Με σημείο αναφοράς την Βόρεια Αμερική, εξηγεί τη δύναμη της ιστορικής μνήμης και τον αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας.
Η ιστορία του πολιτισμού μας εξιστορείται μέσα από όσα διασώθηκαν
Η νεολαία πιο κοντά στην παράδοση
Υπάρχουν ταυτότητες που δεν μεταδίδονται μόνο με λέξεις, αλλά με μικρές καθημερινές τελετουργίες: με έναν σκοπό στη λύρα, με έναν χορό που επαναλαμβάνεται επίμονα στις αίθουσες των συλλόγων, με ιστορίες που επιστρέφουν ξανά και ξανά γύρω από το οικογενειακό τραπέζι.
Έτσι μοιάζει να επιβιώνει ο Πόντος στις κοινότητες της Διασποράς στις ΗΠΑ και τον Καναδά, όχι ως μια μακρινή ανάμνηση, αλλά ως μια ζωντανή ανάγκη συνέχειας και αυτογνωσίας.
Ο Γιώργος Πετρίδης ανήκει σε εκείνη τη νεότερη γενιά που επιχειρεί να μετατρέψει αυτή τη μνήμη σε ενεργή παρουσία. Πρόεδρος σήμερα της «Ποντιακής Νεολαίας ΗΠΑ & Καναδά», έχει αφιερώσει περισσότερο από μία δεκαετία στην οργανωμένη δράση της ποντιακής Ομογένειας, υπηρετώντας σε διαφορετικές θέσεις ευθύνης, από μέλος τοπικών Συλλόγων μέχρι το εκτελεστικό συμβούλιο και την ηγεσία της οργάνωσης.
Με επίκεντρο τη νεολαία της Διασποράς, συντονίζει πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δράσεις σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική, επιχειρώντας να φέρει τους νέους πιο κοντά όχι μόνο στην παράδοση, αλλά και στην ιστορική γνώση γύρω από τον Πόντο και τη Γενοκτονία.
Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν είναι μόνο παρελθόν
Για τον ίδιο, ο χορός και το τραγούδι δεν αποτελούν απλώς στοιχεία λαογραφίας. Είναι ένας τρόπος ιστορικής αφήγησης και επιβίωσης. Μέσα από τις παραστάσεις, τις εκδηλώσεις μνήμης, τα σεμινάρια και τις πρωτοβουλίες της Νεολαίας, προσπαθεί να μεταδώσει στις νεότερες γενιές το αίσθημα ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν είναι μόνο παρελθόν, αλλά μια ταυτότητα που εξακολουθεί να εξελίσσεται και να διεκδικεί χώρο στο παρόν.
Η συνέντευξη
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιώργος Πετρίδης μιλά για τη σχέση της νεολαίας με τη Γενοκτονία, για τη δύναμη της πολιτιστικής μνήμης, αλλά και για την προσπάθεια μιας νέας γενιάς να κρατήσει ζωντανό το όνομα και την ιστορία του Πόντου στον σύγχρονο κόσμο.
- Πώς βιώνει η νεολαία των Ποντίων σήμερα τη μνήμη της Γενοκτονίας και με ποιον τρόπο προσπαθεί να τη διατηρήσει ζωντανή;
Η νεολαία βιώνει τη μνήμη της Γενοκτονίας κυρίως μέσω της εισαγωγής στον πολιτισμό μας από τον χορό και το τραγούδι. Πολλοί από εμάς ξεκινήσαμε μαθαίνοντας χορό σε πολύ μικρή ηλικία και, μέσα από το χτίσιμο της κοινότητάς μας, μάθαμε σταδιακά όλο και περισσότερα για την ιστορία μας και όσα πέρασαν οι πρόγονοί μας.
Υπάρχει ένα αυξανόμενο πάθος μέσα μας να διασφαλίσουμε την εκπροσώπηση των ριζών μας και να στείλουμε το μήνυμα ότι αντέξαμε και επιβιώνουμε μέχρι σήμερα.
- Με ποιους τρόπους προσεγγίζει σήμερα η Ποντιακή Νεολαία ΗΠΑ & Καναδά τις νεότερες γενιές και πώς αξιοποιεί τον πολιτισμό ως μέσο ιστορικής μνήμης και εκπαίδευσης;
Η συμμετοχή των περισσότερων νέων γίνεται μέσω του χορευτικού συγκροτήματος, και χρησιμοποιούμε τις παραστάσεις μας ως πύλες για να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο σχετικά με το τι αντιπροσωπεύουν τα τραγούδια και οι Ποντιακοί χοροί. Η ιστορία του πολιτισμού μας εξιστορείται μέσα από όσα διασώθηκαν. Οι χοροί μας είναι συμβολικοί μιας πλούσιας ιστορίας που διαφορετικά δεν θα γινόταν ορατή.
Μεγάλο μέρος της νεολαίας είναι πλέον οργανωμένο στην «Ποντιακή Νεολαία ΗΠΑ & Καναδά», η οποία καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να στηρίξει πρωτοβουλίες διάδοσης της γνώσης μέσω εκδόσεων βιβλίων, εκπαιδευτικών σεμιναρίων και πολιτιστικών συναντήσεων.
- Με ποιους τρόπους προσεγγίζετε εσείς και οι συνομήλικοί σας το ζήτημα της Γενοκτονίας: ως ιστορική ευθύνη, ως ταυτότητα ή και ως προσωπικό βίωμα;
Η ιστορία του Πόντου και της Γενοκτονίας βρίσκεται στο επίκεντρο της αποστολής μας. Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι ο πολιτισμός μας όχι μόνο θα επιβιώσει, αλλά θα ακμάσει. Έχω δει τους νέους να γίνονται όλο και πιο παθιασμένοι με την επίτευξη της επίσημης αναγνώρισης της Γενοκτονίας εδώ στις ΗΠΑ.
Ως σύνολο συνομηλίκων, αυτός είναι ο κύριος στόχος μας. Χωρίς την αναγνώριση της ιστορίας μας, η ταυτότητά μας υφίσταται άρνηση.
- Πιστεύετε ότι οι νεότερες γενιές Ποντίων γνωρίζουν αρκετά για τη Γενοκτονία; Αν όχι, τι πιστεύετε ότι λείπει από τη μετάδοση αυτής της μνήμης;
Πιστεύω ότι με τον καιρό, όλο και περισσότεροι νέοι γνωρίζουν την ιστορία της περιοχής του Πόντου συνολικά. Θεωρώ ότι, παρόλο που η ιστορία του λαού μας είναι θλιβερή, οφείλουμε να εκπαιδευτούμε σχετικά με το πώς οι Έλληνες του Πόντου εμπλούτισαν την περιοχή, αλλά και γιατί συνέβη η Γενοκτονία.
- Πώς μπορεί ένας νέος Πόντιος της Διασποράς να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη του ζητήματος, πέρα από τις επετειακές εκδηλώσεις;
Οι νέοι που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην αποστολή μας μπορούν πάντα να επικοινωνούν με τους τοπικούς εκπροσώπους τους στο συμβούλιο της Ποντιακής Νεολαίας ΗΠΑ & Καναδά. Καλωσορίζουμε τη συμμετοχή οποιουδήποτε θέλει να εμπλακεί και συχνά έχουμε καλεσμένους που παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις μας.
Πέρα από αυτό, η νεολαία μας πρέπει να ασκήσει πίεση στους τοπικούς δημοτικούς και πολιτειακούς εκπροσώπους, για να τονίσει το γεγονός ότι είμαστε εδώ, επιβιώσαμε και απαιτούμε αναγνώριση. Θέστε ερωτήματα στο σχολείο, διασφαλίστε, ότι το θέμα δεν θα ξεχαστεί. Εξηγήστε το υπόβαθρο και την ιστορία στους φίλους σας, διασφαλίστε ότι το όνομα «Πόντος» δεν θα χαθεί από την ιστορία.
- Πώς βλέπετε το μέλλον της ποντιακής μνήμης και της διεκδίκησης της ιστορικής δικαίωσης τα επόμενα χρόνια;
Είμαι αισιόδοξος ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε μεγάλα βήματα στην αποστολή μας στο μέλλον. Καθώς οι νέοι αρχίζουν να συμμετέχουν από μικρότερη ηλικία, το κίνητρό μας μεγαλώνει μαζί μας.
Είχα το προνόμιο να γίνω μάρτυρας όλης της προόδου που έχουμε σημειώσει, όχι μόνο ανοίγοντας τον διάλογο με κυβερνητικούς εκπροσώπους, αλλά και μέσω της ανάπτυξης και της ενδυνάμωσης της κοινότητας συνολικά.
- Σε προσωπικό επίπεδο, τι σημαίνει για εσάς αυτή η υπόθεση και πώς σκοπεύετε να τη στηρίξετε και να την υπηρετήσετε στο μέλλον;
Για μένα, αυτό που ξεκίνησε ως ένα απλό και αθώο ταξίδι για να δω τους παππούδες μου στην Ελλάδα, μετατράπηκε σε μια εμπειρία που μου άνοιξε τα μάτια.
Ο παππούς μου τραγουδούσε τραγούδια που δεν είχα ξανακούσει σε μια διάλεκτο άγνωστη σε μένα. Κατασκεύαζε και έπαιζε ένα όργανο που ακουγόταν υπέροχα. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω, ότι υπήρχαν πολλά περισσότερα στην ιστορία μας, από το να είμαστε «απλώς Έλληνες».
Ερωτεύτηκα αμέσως τον πολιτισμό και τους ανθρώπους που γνώρισα μέσω της Ποντιακής κοινότητας.
Μετά τον θάνατο των παππούδων μου, κατάλαβα ότι χωρίς εμάς, όλα όσα αγάπησα θα έσβηναν. Ένιωσα αμέσως την ανάγκη να κάνω ό,τι μπορώ για να διασφαλίσω, ότι τα δικά μου μελλοντικά παιδιά και εγγόνια, θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν το ίδιο πράγμα που βίωσα εγώ πριν από τόσα χρόνια.
Υποστηρίζω τον αγώνα μέσω της συμμετοχής μου στην «Ποντιακή Νεολαία ΗΠΑ & Καναδά». Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς θητείας μου, υπηρέτησα σε πολλές διαφορετικές θέσεις και αυτή τη στιγμή είμαι πρόεδρος.
Σκοπεύω να συναντηθώ με εκπροσώπους του ΟΗΕ για να πω την ιστορία μας και να απαιτήσω την αναγνώριση της ιστορίας, του αγώνα και της επιβίωσής μας.
Ο Πόντος όχι μόνο ζει, αλλά ακμάζει
⤷ Στο Ευρωκοινοβούλιο η Γενοκτονία των Ποντίων
- Η εικόνα του άρθρου δημιουργήθηκε με χρήση τεχνητής νοημοσύνης