Όταν η Ποντιακή λύρα συναντά τη φωνή και την καλλιτεχνική ευαισθησία του Κώστα Αγέρη, το αποτέλεσμα ξεπερνά τα όρια της απλής ψυχαγωγίας και μετατρέπεται σε μια βαθιά ιεροτελεστία μνήμης και πολιτισμού.
Κρατάω σαν φυλαχτό τη στάση ζωής του Βασίλη Καρρά
Μια φωνή βαθιά ριζωμένη στην παράδοση
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης, που κέρδισε τις καρδιές του πανελληνίου μέσα από την ξεχωριστή του πορεία στο μουσικό στερέωμα, δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Για εκείνον, η παράδοση δεν είναι ένα μουσειακό είδος προς έκθεση, αλλά μια καθημερινή πηγή έμπνευσης, ένας τρόπος να αναπνέει, να δημιουργεί και να επικοινωνεί με τον κόσμο.
Από τα πρώτα του βήματα μέχρι τη μεγάλη νίκη που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του κοινού, ο Κώστας Αγέρης απέδειξε ότι η σύγχρονη μουσική δημιουργία μπορεί να συμπορευτεί αρμονικά με τις προγονικές ρίζες.
Η Ποντιακή καταγωγή του δεν αποτελεί απλώς ένα τυπικό στοιχείο του βιογραφικού του, αλλά το πραγματικό του καλλιτεχνικό DNA
Κάθε του ερμηνεία, κάθε σύνθεση και κάθε ζωντανή εμφάνιση αποτελεί μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Αποδεικνύοντας ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι που την πονούν και την εξελίσσουν.
Με σεβασμό στους παλαιότερους αλλά και με μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά, καταφέρνει να φέρει τους νέους ανθρώπους πιο κοντά στα ακούσματα της πατρίδας, κάνοντας την Ποντιακή μουσική να ακούγεται δυνατά και περήφανα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Το «φυλαχτό» του Βασίλη Καρρά
Στην έως τώρα καλλιτεχνική του διαδρομή, ο Κώστας Αγέρης είχε την τύχη και την τιμή να συναντηθεί και να συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα του Ελληνικού πενταγράμμου. Ωστόσο, υπάρχει μια προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην ψυχή και τη φιλοσοφία του: ο αείμνηστος Βασίλης Καρράς.
Η σχέση τους δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική συνεύρεση, αλλά ένα αληθινό σχολείο ζωής. Όπως εξομολογείται και ο ίδιος, η αυθεντικότητα, η απλότητα και η βαθιά λαϊκή ψυχή του μεγάλου ερμηνευτή αποτελούν για εκείνον έναν πολύτιμο οδηγό, ένα «φυλαχτό» που κρατά καλά φυλαγμένο στην καρδιά του.
Μια συνέντευξη που αξίζει να διαβάσετε
Ακολουθεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη του Κώστα Αγέρη στο Enikos.gr.
Σε αυτή τη συζήτηση, ο χαρισματικός καλλιτέχνης ανοίγει την καρδιά του και μοιράζεται τις σκέψεις του για τη μουσική, τις συνεργασίες που τον καθόρισαν, τις δυσκολίες του χώρου, αλλά και τον ακλόνητο «έρωτα» του για τον Πόντο και τις ρίζες του.
Αρχικά, τι σημαίνει ο Πόντος για εσένα;
Για μένα ο Πόντος δεν είναι απλά μια καταγωγή, είναι το DNA μου, η ρίζα μου, ο τρόπος που αναπνέω και εκφράζομαι. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής μου που κουβαλάω σε κάθε μου βήμα.
Τι θυμάσαι ως παιδί από ιστορίες που άκουγες;
Ως παιδί, θυμάμαι έντονα τους παππούδες μου να διηγούνται ιστορίες. Δεν ήταν όμως μόνο ιστορίες πόνου και ξεριζωμού, ήταν ιστορίες απίστευτης δύναμης, περηφάνιας, γλεντιού και επιβίωσης.
Θυμάμαι τη λύρα να παίζει στο σπίτι και να νιώθω ένα δέος, σαν να επικοινωνώ με κάτι ανώτερο. Αυτά τα ακούσματα και τα βιώματα με διαμόρφωσαν όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά κυρίως ως άνθρωπο.
Πώς έχει εξελιχθεί η μουσική σου πορεία 10 χρόνια μετά το Voice; Νιώθεις ότι τελικά σε βοήθησε;
Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια… Η εξέλιξη αυτής της δεκαετίας ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι με πολλή δουλειά, πειραματισμούς και ωριμότητα.
Το Voice σαφώς και με βοήθησε, θα ήταν αχαριστία να πω το αντίθετο. Μου έδωσε μια τεράστια πλατφόρμα, με έβαλε απότομα στα σπίτια του κόσμου και μου άνοιξε πόρτες που θα έκανα χρόνια να ξεκλειδώσω μόνος μου.
«Ψωνίστηκες» τότε έστω και λίγο;
Κοιτάξτε, όταν βιώνεις μια τόσο απότομη αναγνωσιμότητα, είναι ανθρώπινο να ζαλιστείς για λίγο. Χάνεις την ισορροπία σου, βλέπεις τα φώτα στραμμένα πάνω σου και λες «ώπα, τι γίνεται εδώ;».
Όμως, ευτυχώς, οι ρίζες μου, η οικογένειά μου και η αγάπη μου για τη μουσική με κράτησαν γειωμένο. Κατάλαβα γρήγορα ότι η τηλεόραση είναι μια φούσκα και ότι η διάρκεια κερδίζεται μόνο στο πάλκο και στο στούντιο.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει στο χώρο αυτό; Είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για έναν άντρα να γίνει πρώτο όνομα στο χώρο του τραγουδιού από μια γυναίκα;
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να παραμείνεις ο εαυτός σου και να μην κάνεις εκπτώσεις στις αξίες σου μέσα σε έναν χώρο που συχνά ζητάει συμβιβασμούς. Το να ισορροπείς ανάμεσα σε αυτό που ζητάει η «αγορά» και σε αυτό που προστάζει η καλλιτεχνική σου ταυτότητα είναι καθημερινός αγώνας.
Όσο για το αν είναι πιο εύκολο για έναν άντρα ή μια γυναίκα… Θεωρώ ότι ο χώρος του τραγουδιού είναι εξίσου σκληρός και για τα δύο φύλα, απλά με διαφορετικές προκλήσεις. Ίσως για τις γυναίκες να υπάρχει συχνά μια παραπάνω πίεση όσον αφορά την εικόνα τους. Ενώ για έναν άντρα η πρόκληση είναι να χτίσει ένα ρεπερτόριο που θα αντέξει στον χρόνο και θα τον καθιερώσει ως «πρώτο όνομα».
Στο τέλος της ημέρας, όμως, το ταλέντο, η αυθεντικότητα και το καλό τραγούδι είναι αυτά που επιλέγει ο κόσμος, ανεξαρτήτως φύλου.
Ποια είναι η πιο άβολη στιγμή που έχεις ζήσει σε live;
Στα live συμβαίνουν τα πάντα, αλλά το πιο απίστευτο και άβολο σκηνικό έγινε σε μια συναυλία, την ώρα που τραγουδούσα. Κοιτάζω μπροστά, ακριβώς κάτω από τη σκηνή και βλέπω δύο μικρά κοριτσάκια να έχουν πιαστεί στα χέρια και να μαλλιοτραβιούνται. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει χωρίς να σταματήσω το κομμάτι, και τελικά ακούω τη μία να ουρλιάζει στην άλλη:
«Εμένα αγαπάει περισσότερο! Και η άλλη να απαντάει Όχι, εμένα!»
Ήταν μια στιγμή που δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τα γέλια, να συνεχίσω να τραγουδάω ή να κατεβώ να τις χωρίσω! Με τιμάει η αγάπη τους, αλλά το μαλλιοτράβηγμα δεν το περίμενα!
Ποια στιγμή και ποια συμβουλή κρατάς από τους μεγάλες καλλιτέχνες που έχεις συνεργαστεί;
Όσον αφορά τους μεγάλους καλλιτέχνες, είχα την τιμή να γνωρίσω και να συνεργαστώ με σπουδαίους ανθρώπους, αλλά αυτό που κρατάω σαν φυλαχτό είναι η στάση ζωής του Βασίλη Καρρά.
Δεν χρειάστηκε να μου πει ποτέ κάποια συγκεκριμένη συμβουλή με λόγια. Μου τη δίδαξε με τη συμπεριφορά του και τον τρόπο του. Βλέποντάς τον, κατάλαβα ότι πάνω και πέρα από όλα, πρέπει να είμαστε αυθεντικοί και λαϊκοί, με την ουσιαστική έννοια της λέξης.
Να είσαι ένα με τον κόσμο, να μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες και να παραμένεις αληθινός. Αυτό το «μάθημα» από τον Βασίλη δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Τι περιμένουμε από εσένα το επόμενο διάστημα;
Η περίοδος του καλοκαιριού έχει ήδη ξεκινήσει πάρα πολύ δυναμικά και όλη μου η ενέργεια αυτή τη στιγμή είναι στραμμένη στη μεγάλη μας Ποντιακή μουσική συνάντηση στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου.
Παράλληλα, όμως, έρχονται πολύ όμορφα πράγματα. Τις επόμενες κιόλας μέρες κυκλοφορεί το νέο μου Ποντιακό τραγούδι με τίτλο «Το Μουχαπέτ», ένα κομμάτι που αγαπώ ιδιαίτερα και ανυπομονώ να το μοιραστώ με τον κόσμο.
Από εκεί και πέρα, το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλές ζωντανές εμφανίσεις, ενώ για τον Νοέμβριο προγραμματίζουμε μια μεγάλη περιοδεία στην Αμερική, για να βρεθούμε κοντά στους ομογενείς μας.
Θέλουμε να πάρουμε τη μουσική μας, την παράδοση μας και να γίνουμε μια μεγάλη αγκαλιά με τους Έλληνες του εξωτερικού, που πάντα μας περιμένουν με τόση λαχτάρα.
⤷ Στάθης Νικολαΐδης: Μια ζωή για τον Πόντο
Η συνέντευξη δόθηκε στο Enikos.gr – Φωτογραφία άρθρου: Παντελής Λαδάς