Στο πένθος έχει βυθιστεί ο Ποντιακός Ελληνισμός μετά την ξαφνική απώλεια του Χάρη Κυριακίδη. Ενός κορυφαίου οργανοποιού, που αφιέρωσε τη ζωή του στην αναβίωση και την εξέλιξη της Ποντιακής λύρας.
Έδινε «ψυχή» και ιστορία στο ξύλο, συνδέοντας τις αλησμόνητες πατρίδες με το σήμερα
Τρεις δεκαετίες αφοσίωσης στον κεμεντζέ
Η είδηση του ξαφνικού θανάτου του Χάρη Κυριακίδη, σε ηλικία 57 ετών, σκόρπισε βαθιά θλίψη και βαρύ πένθος σε ολόκληρο τον Ποντιακό Ελληνισμό.
Ο προικισμένος οργανοποιός, που συνέδεσε άρρηκτα το όνομα του με την αναβίωση, τη διατήρηση και την εξέλιξη της Ποντιακής λύρας, άφησε την τελευταία του πνοή αναπάντεχα, προκαλώντας σοκ στους οικείους του, αλλά και στους αμέτρητους μουσικούς & φίλους, που είχαν την τύχη να κρατήσουν στα χέρια τους κάποιο από τα αριστουργήματά του.
Η απώλεια του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην παραδοσιακή οργανοποιία
Ο Χάρης Κυριακίδης, ο οποίος ζούσε στην Παλαιοκώμη του νομού Σερρών, υπήρξε ένας αληθινός εργάτης του Ποντιακού πολιτισμού. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί θρηνούν έναν άνθρωπο που δεν κατασκεύαζε απλώς μουσικά όργανα, αλλά σμίλευε την ίδια την ψυχή και την ιστορία του Πόντου επάνω στο ξύλο.
Η δημιουργική διαδρομή του Χάρη Κυριακίδη ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και συγκεκριμένα το 1992. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, αφιερώθηκε με πάθος και ανιδιοτελή αγάπη στην «τέχνη του κεμεντζέ».
Για εκείνον, η Ποντιακή λύρα δεν ήταν ποτέ ένα αντικείμενο μαζικής παραγωγής ή ένα απλό εργαλείο παραγωγής ήχων. Αντίθετα, τη θεωρούσε μια «ζωντανή γέφυρα» που συνδέει τις αλησμόνητες πατρίδες με το σήμερα.
Μέσα στο εργαστήριό του, ο χρόνος κυλούσε με διαφορετικούς ρυθμούς. Μελετούσε τις ιδιότητες των ξύλων, αναζητώντας την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην αντοχή και την ακουστική. Κάθε κομμάτι ξύλου που επέλεγε έπρεπε να «μιλάει» στην καρδιά του, πριν ξεκινήσει η διαδικασία της επεξεργασίας.
Αυτή η σχεδόν τελετουργική προσέγγιση ήταν που έκανε τη δουλειά του Χάρη Κυριακίδη να ξεχωρίζει σε ολόκληρη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η τέχνη της λεπτομέρειας και ο αυθεντικός ήχος
Εκείνο που καθιστούσε τις λύρες του Χάρη Κυριακίδη μοναδικές ήταν η προσωπική, αναγνωρίσιμη αισθητική του σφραγίδα. Ήταν ευρέως γνωστός για τον περίτεχνο καλλωπισμό των κατασκευών του. Χαρίζοντας σε κάθε Ποντιακή λύρα που κατασκεύαζε, μια ξεχωριστή προσωπικότητα και εικαστική αξία.
Κάθε λύρα που έβγαινε από τα χέρια του ήταν ένα μοναδικό έργο τέχνης
Επιπρόσθετα, πραγματοποιούσε έρευνες γύρω από το παραδοσιακό ηχόχρωμα της Ποντιακής λύρας. Μελετούσε σε βάθος παλαιά – ιστορικά όργανα, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τα μυστικά των παλιών μαστόρων.
Στόχος του ήταν να προσφέρει στους σύγχρονους λυράρηδες έναν ήχο αυθεντικό, βαθύ και δωρικό, που να ξυπνά μνήμες από τα παλιά «μουχαπέτια».
Η αναγνώριση από τους Πόντιους καλλιτέχνες
Η απαράμιλλη ποιότητα της δουλειάς του εκτιμήθηκε γρήγορα από την καλλιτεχνική κοινότητα. Πολλοί επώνυμοι και καταξιωμένοι δεξιοτέχνες της Ποντιακής λύρας εμπιστεύονταν τον Χάρη Κυριακίδη για τα μουσικά όργανα τους.
Με την είδηση της ξαφνικής απώλειάς του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύστηκαν από μηνύματα οδύνης και ευγνωμοσύνης από μουσικούς, φίλους και συνεργάτες. Όλοι κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο ευγενή, μερακλή, γεμάτο διάθεση να βοηθήσει και να μεταδώσει τις γνώσεις του στις νεότερες γενιές.
Ο Χάρης Κυριακίδης μπορεί να έφυγε από τη ζωή, όμως το σπουδαίο έργο του και ο αυθεντικός ήχος των οργάνων του θα συνεχίσουν να ακούγονται μέσα από τις δοξαριές των λυράρηδων.
Κρατώντας τη μνήμη του ζωντανή για πάντα.
Καλό Παράδεισο!